Crisis energiae a bello in Ucraina provocata tam perniciosa oeconomice Russiae et Unione Europaeae esse potest ut tandem ambas magnas potentias in scaena mundi imminuere possit. Implicatio huius mutationis — adhuc obscure intellecta — est nos celeriter ad mundum bipolarem a duabus superpotentiis dominatum moveri videri: Sinis et Civitatibus Foederatis Americae.

Si momentum post Bellum Frigidum dominationis unipolaris Civitatum Foederatarum ab anno 1991 usque ad discrimen oeconomicum anni 2008 durasse consideremus, tum tempus ab anno 2008 ad Februarium huius anni, cum Russia Ucrainam invasit, tamquam tempus quasi-multipolaritatis tractare possumus. Sina celeriter crescebat, sed magnitudo oeconomica Unionis Europaeae — et incrementum ante annum 2008 — ei legitimum ius ut una ex magnis potentiis mundi dabat. Redintegratio oeconomica Russiae ab anno circiter 2003 et continua vis militaris eam in tabula geographica quoque collocaverunt. Duces a Nova Delhi ad Berolinum ad Moscuam multipolaritatem ut novam structuram rerum globalium salutaverunt.

Continuus conflictus energeticus inter Russiam et Occidentem significat tempus multipolaritatis iam finitum esse. Quamquam armamentarium armorum nuclearium Russiae non evanescet, patria se socia minore in sphaera influentiae a Sinis ductae inveniet. Interea, effectus relative parvus crisi energeticae in oeconomiam Americanam, pro geopolitico Washingtoniae, erit frigidum solacium: marcescentia Europae tandem potentiam Civitatum Foederatarum, quae continentem diu amicum habuerunt, imminuet.

Energia vilis fundamentum oeconomiae modernae est. Quamquam sector energiae, temporibus normalibus, tantum parvam partem totius PDG plerisque oeconomiis progressis repraesentat, propter ubique frequentiam in consumptione, vim ingentem in inflationem et sumptus inputationum omnium sectorum habet.

Pretia electricitatis et gasi naturalis Europaei nunc fere decies altiora sunt quam media historica in decennio ante annum 2020. Incrementum ingens huius anni fere totum ob bellum Russiae in Ucraina est, quamquam exacerbatus est a calore extremo et siccitate hac aestate. Usque ad annum 2021, Europa (Britannia inclusa) ab importationibus Russicis pendebat pro circiter quadraginta centesimis gasi naturalis sui necnon pro magna parte necessitatum olei et carbonis. Mensibus ante invasionem Ucrainae, Russia mercatus energiae manipulare et pretia gasi naturalis augere coepit, secundum Agenturam Internationalem Energiae.

Energia Europaea circiter duo centesimas partes PDG temporibus normalibus constat, sed ad duodecim centesimas partes, propter pretia crescentia, aestimatur. Sumptus magni huius magnitudinis significant multas industrias per Europam operationes reducere vel omnino claudere. Fabricatores aluminii, stercoratorum, fusionum metallorum, et vitri fabricatores praecipue vulnerabiles sunt pretiis altis gasi naturalis. Hoc significat Europam recessionem profundam annis futuris exspectare posse, quamquam aestimationes oeconomicae de profunditate variant.

Ut clare dicam: Europa non pauper fiet. Nec incolae eius hac hieme gelu frigent. Prima indicia suggerunt continentem bene operari in consumptione gasis naturalis minuenda et receptaculis suis hieme implendis. Germania et Gallia singulae magnas societates utilitatum publicarum nationalizaverunt — sumptibus insignibus — ut perturbationes energiae consumentibus quam minimae essent.

Sed verum periculum quod continens patitur est amissio competitivitatis oeconomicae propter tardum incrementum oeconomicum. Gas vilis a falsa fide in fidelitatem Russicam pendebat, et ea in perpetuum abiit. Industria paulatim se accommodabit, sed haec transitio tempus requiret — et ad molestas perturbationes oeconomicas ducere potest.

Hae difficultates oeconomicae nihil habent commune cum transitione ad energiam puram aut cum responso Unionis Europaeae ad perturbationes mercatus a bello Ucraina effectas. Potius, ad priores decisiones Europae, ut addictionem ad combustibilia fossilia Russica, praesertim gas naturale, evolverent, referri possunt. Quamquam energiae renovabiles, ut solaris et venti, tandem combustibilia fossilia in electricitate vilis suppeditanda substituere possunt, non facile gas naturale ad usus industriales substituere possunt — praesertim cum gas naturale liquefactum (GNL) importatum, quod saepe alternativa gasi per fistulas praedicatur, multo carius est. Itaque conatus aliquorum politicorum culpandi transitionem ad energiam puram pro tempestate oeconomica continua errant.

Nuntii mali Europae inclinationem iam exsistentem aggravant: ab anno 2008, pars Unionis Europaeae in oeconomia globali decrevit. Quamquam Civitates Foederatae Americae a Magna Recessione relative celeriter se receperunt, oeconomiae Europaeae magnopere laboraverunt. Nonnullae ex eis annos requirebant ut ad gradus ante discrimen resurgerent. Interea, oeconomiae in Asia, duce ingenti oeconomia Sinarum, incredibili celeritate crescere pergebant.

Inter annos 2009 et 2020, secundum Argentariam Mundanam, media annua incrementi PDG Unionis Europaeae tantum 0.48 centesimas fuit. Incrementum Civitatum Foederatarum per idem tempus fere triplo maius erat, media 1.38 centesimas per annum attingens. Et Sina vehementi gradu 7.36 centesimarum quotannis per idem tempus crevit. Resultatum est ut, cum pars Unionis Europaeae PDG globalis maior esset quam ea et Civitatum Foederatarum et Sinarum anno 2009, nunc infima trium sit.

Nuperrime usque ad annum 2005, Unio Europaea usque ad 20 centesimas PDG globalis praebebat. Dimidium tantum huius quantitatis initio annorum 2030 praebebit, si oeconomia Unionis Europaea tribus centesimis annis 2023 et 2024 contrahetur, deinde ad tepidam ante pandemiam ratam incrementi 0.5 centesimarum per annum resumpserit, dum reliqua pars orbis tribus centesimis (media globalis ante pandemiam) crescit. Si hiems anni 2023 frigida erit et recessio imminens gravis se praestabit, pars Europae PDG globalis etiam celerius cadere potest.

Peius autem, Europa longe post alias potentias est quod ad vim militarem attinet. Civitates Europaeae per decennia sumptus militares parcebant et hanc inopiam collocandae pecuniae facile compensare non possunt. Quaevis impensa militaris Europaea nunc — ad tempus amissum compensandum — pretio opportunitatis pro aliis partibus oeconomiae venit, fortasse ulterius impedimentum incrementi creans et electiones difficiles de reductione sumptuum socialium cogens.

Status Russiae fortasse gravior est quam Unionis Europaeae. Verum est, patria adhuc ingentes reditus ex venditionibus olei et gasi exportatis, plerumque ad Asiam, colligit. Attamen, longo tempore, sector olei et gasi Russicus verisimiliter in declinationem ingressurus est — etiam post finem belli in Ucraina. Reliqua pars oeconomiae Russicae laborat, et sanctiones occidentales sectorem energiae patriae peritia technica et pecunia collocanda, quibus vehementer eget, privabunt.

Nunc, cum Europa fidem in Russiam ut praebitorem energiae amiserit, sola viabilis strategia Russiae est energiam suam clientibus Asiaticis vendere. Feliciter, Asia multas oeconomias crescentes habet. Infeliciter pro Russia, fere totum eius rete fistularum et infrastructurae energiae nunc ad exportationes in Europam constructum est et facile ad orientem vertere non potest. Annos et miliarda dollariorum Moscuae opus erunt ad exportationes energiae suas reorientandas — et verisimile est inventuram se solum secundum condiciones pecuniarias Pechini vertere posse. Dependentia sectoris energiae a Sinis verisimile est ad geopoliticam latiorem transferri, societatem ubi Russia se partes magis magisque minores agere invenit. Confessio Vladimiri Putin, praesidis Russiae, die XV Septembris facta, quod homologus eius Sinensis, Xi Jinping, "quaestiones et curas" de bello in Ucraina habuisse, differentiam potentiae quae iam inter Pechinum et Moscuam exstat indicat.

 

Inopia cibi — et pretia alta pro iis quae praesto sunt — problema etiam maius in his regionibus quam energia creare possunt. Bellum in Ucraina messes et vias translationis ingentium copiarum tritici aliorumque frumentorum corrupit. Magnae importatores ciborum, ut Aegyptus, causam habent cur de perturbationibus politicis, quae saepe cum crescentibus pretiis ciborum coniungitur, solliciti sint.

Summa rerum politicarum mundi est nos ad mundum moveri ubi Sina et Civitates Foederatae duae potentiae mundi maximae sint. Segregatio Europae a rebus mundialibus nocebit commodis Americanis. Europa — plerumque — democratica, capitalistica est, et iuribus humanis et ordini internationali secundum leges dedita. Unio Europaea etiam mundum duxit in ordinationibus ad salutem, secretum datorum, et ambitum pertinentibus, societates multinationales cogens ut mores suos toto orbe terrarum ad normas Europaeas accommodarent. Segregatio Russiae fortasse utilior videatur commodis Americanis, sed periculum affert ne Putin (vel successor eius) ad iacturam status et auctoritatis patriae respondeat modis destructivis — fortasse etiam calamitosis — invectiva.

Dum Europa conatur oeconomiam suam stabilire, Civitates Foederatae Americae eam, cum fieri potest, adiuvare debent, etiam per exportationem partium energiae suae, ut GNL. Hoc facilius dictu quam factu fortasse est: Americani nondum plene ad suos ipsorum sumptus energiae crescentes experrecti sunt. Pretia gasi naturalis in Civitatibus Foederatis Americae hoc anno triplicata sunt et crescere possunt, dum societates Americanae lucrativas mercatus exportationis GNL in Europa et Asia adire conantur. Si pretia energiae ulterius augeantur, politici Americani sub pressione erunt ut exportationes restringant ad parabilitatem energiae in America Septentrionali conservandam.

Europa debiliori obversa, legislatores Americani maiorem circulum sociorum oeconomicorum similium sentientium apud organizationes internationales sicut Nationes Unitae, Organizatio Commercii Mundi, et Fundus Monetarius Internationalis colere volent. Hoc significare potest maiorem ambitionem potentiarum mediarum sicut India, Brasilia, et Indonesia. Nihilominus, Europa difficilis substituenda videtur. Civitates Foederatae per decennia ex communibus commodis et pactionibus oeconomicis cum continente profecerunt. Quatenus pondus oeconomicum Europae nunc decrescit, Civitates Foederatae acrius resistentiam contra visionem suam ordinis internationalis late democratiam faventis experientur.